Το Σάββατο 15 Νοεμβρίου, συναγωνιστές και φίλοι μαζευτήκαμε στο σπίτι της ΄΄Μεσοποταμίας΄΄ για να κουβεντιάσουμε κάτι που, εκ των προτέρων, ξέραμε ότι θα μας έσφιγγε το στομάχι. Ίσως , όμως, την καλύτερη περιγραφή του τι νιώσαμε μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ: ΄΄ Ο Γιος του γείτονά σου – πώς κατασκευάζεται ένας βασανιστής΄΄ να την έκανε η Μαργαρίτα Γιαραλή ( ΄΄ Σύνδεσμος φυλακισθέντων και βασανισθέντων ΄67 – ΄74 ) : ΄΄..είναι η απωθητική βοή μέσα στο κεφάλι μας, όταν ακούμε ιστορίες για βασανισμένους…ο θόρυβος που βαραίνει την ατομική και συλλογική μας μνήμη…΄΄
Το σίγουρο είναι ότι μάθαμε, θυμηθήκαμε και διαπιστώσαμε πολλά. Με τις πολύ χρήσιμες αναφορές της Αλεξίας Τσούνη ( ΄΄Διεθνής Αμνηστία΄΄) στα βασανιστήρια και στους βασανιστές του σήμερα, μάθαμε ότι η κρατική βία και καταστολή δεν είναι κλειδωμένες στο χρονοντούλαπο των μπουντρουμιών του ΕΑΤ-ΕΣΑ κι ότι η φρικαλεότητά τους δεν έχει για αφετηρία το ΄67 ούτε για τέλος το ΄74. Θυμηθήκαμε αυτούς που αγωνίστηκαν ενάντια στη Χούντα, τον ηρωισμό των οποίων κάποιο λυσσαλέα πασχίζουν να πετάξουν στα σκουπίδια. Κυρίως, όμως, διαπιστώσαμε ότι υπάρχει κάποιος που συχνά λησμονάμε: Είναι ο βασανισμένος της διπλανής πόρτας, ο γιος , ο αδελφός ή ο πατέρας του γείτονά μας, ο μετανάστης, ο ΄΄διαφορετικός», ο πληγωμένος στο σώμα και στην ψυχή από το ίδιο με τότε ρόπαλο της εξουσίας..
Οι απόψεις στην κουβέντα πολλές, οι αφετηρίες, εξάλλου, του καθενός και της καθεμιάς διαφορετικές. Ένα, όμως, συμπέρασμα κοινό και βροντερά ειπωμένο : KAMIA ANOXH στους εκτροφείς των βασανιστών του σήμερα! Το γλυκόπικρο άλλοθι της άγνοιας δεν μας ταιριάζει, δεν μας αξίζει. Ειδικά στις μέρες που ζούμε.
Greek
English